پنج شنبه 17 مهر 1399 مصادف با سال روز تولد کلنل علینقی وزیری (نوازنده تار، آموزگار موسیقی و آهنگساز) و محمود فرهمند (سازنده ساز) – موزه موسیقی ایران
فرهمند، وزیری

پنج شنبه 17 مهر 1399 مصادف با سال روز تولد کلنل علینقی وزیری (نوازنده تار، آموزگار موسیقی و آهنگساز) و محمود فرهمند (سازنده ساز)

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

کلنل علینقی وزیری (1265 – 1358)

کلنل وزیری فرزند موسی، افسر قزاق در مهر سال 1265 خورشیدی در تهران چشم به جهان گشود. در پانزده سالگی نزد دایی خود حسینعلی خان، به فراگرفتن تار پرداخت و به توصیه او نواختن ویلن را هم آغاز کرد و مدتی هم نزد درویش خان به تعلیم گرفتن تار مشغول شد و از شاگردان ممتاز آقا حسینقلی و درویش خان گشت. وزیری پس از چندی نزد یاور آتاخان که سرپرست موزیک نظام بود مقامات موسیقی و “نت” خوانی را یاد گرفت و همین آشنایی با “نت” بود که او را برای شناخت موسیقی اروپایی روانه دیار فرنگ کرد و مدت سه سال در پاریس و دو سال در آلمان،” علم هماهنگی” یا ” هارمونی” و اصول دیگر موسیقی غرب و خط “نت” را آموخت و با این نوشته ها و اندوخته های گرانبها به وطنش ایران بازگشت. استاد وزیری اولین پایه گذار موسیقی جدیدی ایران بعد از انقلاب مشروطیت بود که ردیفهای آقامیرزا عبدالله و آقا حسینقلی را نوشت و برای اولین بار تعلیم صحیح ویلن را به عهده گرفت و به شاگردانش آموخت که نواختن ویلن از کمانچه جدا می باشد. علینقی شاگردانی را تربیت کرد که از میان آنها می توان از ابوالحسن صبا، روح الله خالقی، موسی معروفی، جواد معروفی، حسینعلی ملاح و فروتن راد نام برد. استاد وزیری در ساختن و پرداختن مارش های ملی و میهنی زحمات فراوانی کشید و قطعاتی مانند خاک ایران، ای وطن و مارش ظفر را ساخت و بعد از عارف نخستین کسی بود که موسیقی ایران را از انزوا بیرون آورد و در دسترس عامه به طور علمی قرار داد.
آثار وزیری شامل 1- آثار بی آواز (به سوی تخت، مارش ظفر، مارش ایران و … 2- موسیقی با آواز (سرودهای پاینده ایران، سرود مهر ایران و …) 3- اپرت ها (اپرت دایی، کچل و …) و 4- نمایشنامه ها (خانم خوابند، نمایشنامه تشک پرغو) می باشد.
منبع: مردان موسیقی سنتی و نوین ایران (1383)، حبیب الله نصیری فر، موسسه انتشارات نگاه، ج.1، چاپ هفتم، ص. 39 – 42.
…………….

محمود فرهنمند ( نوازنده تار و سازنده ساز)

در هفدهم مهرماه ۱۳۲۷ در روستای محقر ولی با صفا و در میان مردمی خون گرم و با محبت آسیابك زرند (از توابع ساوه)، محمود فرهمند متولد گردید. دوران کودکی وی مانند تمام کودکان روستاهای ایران با کارهای کشاورزی سپری شد. پس از پایان تحصیلات دوره ابتدایی به پیشنهاد پدرش که خود از نواختن ضرب بی بهره نبود و صدای خوشی هم از پدرش ملاحسین ساوه یی به ارث برده بود (از نام ملاحسین ساوه یی و صدای خوش این مرد در کتاب سرگذشت موسیقی ایران نوشته مرحوم روح اله خالقی یاد شده) به هنرستان موسیقی ملی که ریاست آن در آن زمان با آقای حسین دهلوی بود می رود و به فراگیری موسیقی می پردازد.
محمود فرهمند می گوید: «قبل از این که شکل «تار» را به بینم و از آن خوشم بیاید، صدایش را از رادیو که شبها از برنامه گلها پخش می شد گوش می کردم و از نوای آن بسیار لذت می بردم و گاهی صدای آن را با دهان تقلید می کردم، تا این که وارد هنرستان شدم و تار را در آنجا برای اولین بار از نزديك ديدم و به قدری مجذوب شکل تار و نواختن آن شدم که تا این لحظه، هیچ سازی نتوانسته جای تار را چه از لحاظ صدا و چه از نظر فرم و ساختمان و زیبایی که دارد برایم بگیرد، به همین خاطر بود که ساز تار را به عنوان ساز تخصصی انتخاب نمودم».
اولین استاد فرهمند، هوشنگ ظریف بود که مربی و استادی دلسوز و مهربان است و نوازندگان خوبی تا کنون تعلیم و تربیت نموده است، پس از مدتی نزد زنده یاد حبیب اله صالحی می رود و مدتی از ایشان کسب معلومات می کند. سپس در سال پنجم و ششم تحصیل در هنرستان، افتخار شاگردی علی اکبر خان شهنازی نصیبش می شود و در دانشکده موسیقی دانشگاه تهران از محضر دکتر داریوش صفوت و دکتر برومند بهره ها گرفت و به معلومات علم موسیقی اش افزود. محمود فرهمند، از سال ۱۳۵۵ به طور رسمی همکاری خود را با سازمان رادیو و تلویزیون وقت آغاز کرد و مدت سه سال سرپرستی کار گاه موسیقی مرکز کرمانشاه را به عهده می گیرد، و از سال ۱۳۵۹ به مرکز حفظ و اشاعه موسیقی سنتی ایران که در آن زمان ریاست آن با دکتر صفوت بود منتقل می گردد و از آن تاریخ مشغول آموزش تار به هنرجویان در این مرکز می باشد. فرهمند در سال ۱۳۴۸ با ارکستر صبا که رهبری آن با آقای حسین دهلوی بود همکاری خود را آغاز می کند و در این ارکستر که کارهایش برای ارائه کنسرت در تالار وحدت (رودکی) و گاهی برای رادیو و تلویزیون بود تا زمان فعالیت آن ارکستر ادامه میدهد. وی کوشش وافری جهت آموزش تار، این ساز سنتی ایران به هنرجویان می کند و از این راه خدمت بزرگی به موسیقی اصیل ایران و احیاء و نگهداشتن آن کرده و معتقد است از این طریق زحمات اساتیدی را که برایش متحمل شده اند و به وی آموخته اند، او نیز به دیگران می آموزد و همیشه این زحمات و محبت های ایشان را ارج می گذارد و امیدوار است به آموختن سایرین بتواند تا حدودی دین خود را جبران نماید.
منبع: نصیری فر، حبیب الله (1383). مردان موسیقی سنتی و نوین ایران، موسسه انتشارات نگاه، ج.1، چاپ هفتم، ص. 460- 462.
Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.