چهارشنبه 1 مرداد 1399 مصادف با سال روز تولد احمد ابراهیمی (خواننده و استاد آواز)، حسن یوسف زمانی (آهنگساز) و انوشیروان روحانی (نوازنده پیانو و آهنگساز) – موزه موسیقی ایران

چهارشنبه 1 مرداد 1399 مصادف با سال روز تولد احمد ابراهیمی (خواننده و استاد آواز)، حسن یوسف زمانی (آهنگساز) و انوشیروان روحانی (نوازنده پیانو و آهنگساز)

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

احمد ابراهیمی (زاده ۱۳۰۵ در اورامانات کردستان – درگذشته تیر ۱۳۹۲ در تهران) خواننده و استاد آواز ایرانی

احمد ابراهیمی از جمله هنرمندانی بود که از همان اوان کودکی با مصائب و مشکلات زمان اجبارا دست و پنجه نرم کرد. وی به سال ۱۳۰۵ در اورامانات کردستان متولد شد و هنوز بیش از دوازده سال نداشت که به تهران نقل مکان کرد و پس از دریافت گواهی نامه ششم ابتدایی در این شهر، برای تأمین مخارج مادر و خواهر کوچکش با توجه به این که خودش نوجوانی چهارده ساله بود روزها کار کرد و شبها جهت ادامه تحصیل به کلاس شبانه رفت و به تحصیل ادامه داد؛
وی در سال ۱۳۲۷ با توجه به صدای خوشی که داشت با استادان بزرگ موسیقی ایران نظیر استادان: ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی، حسین تهرانی، غلامحسین بنان، ادیب خوانساری آشنا شد و از محضر همگی این بزرگان موسیقی ایران بهره مند می گردد و پس از پنج سال که تحت تعلیم آنان قرار می گیرد اولین برنامه رادیویی خود را با محمود ذوالفنون در رادیو تهران اجرا کرد که مورد تشویق و استقبال مردم واقع می شود. وی پس از يك سال اجرای برنامه های مختلف موسیقی در رادیو، به سال ۱۳۳۳ به ارکستر مرتضی خان محجوبی استاد پیانو که با همکاری محمد میرنقیبی اداره میشد منتقل شد و شکوفایی هنر وی از همین زمان آغاز می گردد. همکاری وی تا سال ۱۳۳۵ با این ارکستر ادامه داشت ولی در همین سال بنا به دعوتی که هنرهای زیبای کشور از وی به عمل آورد، همکاری خود را با هنرمندان این اداره که شامل بودند از ارکسترهای علی محمد خادم میثاق، فروتن راد، صبا و ارکسترهای دیگری که سرپرستی آنها با آقایان: فرامرز پایور، محمود تاجبخش، مهرافشان، عامری و چند ارکستر دیگر، شروع و ادامه می دهد.
از این تاریخ، ابراهیمی علاوه بر شرکت در برنامه های رادیو تلویزیونی، برای برنامه های هنری دانشگاهها، میهمانان وزارت امور خارجه، کارگران شرکت نفت، کارکنان وزارت آموزش و پرورش و پادگانهای ارتشی چه در تهران و چه در شهرستانها حتی پادگان های مرزی کشور و بزرگداشت شعرای نامی ایران مثل: فردوسی، حافظ، سعدی، مولوی و غیره در تهران و شهرستانها و اقبال لاهوری در پاکستان برنامه هایی اجرا می کند که یکی از پر کارترین خوانندگان در آن زمان به شمار می رفت.
و از سال ۱۳۴۲ تا اواخر سال ۱۳۵۴ به سمت رئیس دفتر ادار کل فعالیتهای هنری و از سال ۱۳۵۴ تا اواخر سال ۱۳۵۸ به سمت مدیر امور اداری سازمان ملی «فولكلور» ایران منتصب و مشغول کار می گردد و ضمنا به برنامه های هنری خودش ادامه می دهد. احمد ابراهیمی در فروردین ماه ۱۳۵۹ با تقاضای خودش بازنشسته می شود و مدت بیست و چهار سال سابقه هنری را پشت سر می گذارد.
منبع: نصیری فر، حبیب الله (1383). مردان موسیقی سنتی و نوین ایران، موسسه انتشارات نگاه، ج.1، چاپ هفتم، ص. 419-422.
……

حسن یوسف‌زمانی (زاده ۱۳۱۰ در سنندج – درگذشته ۱۳۸۸ در کانادا) آهنگساز، نوازنده و رهبر ارکستر اهل ایران

حسن یوسف زمانی به سال ۱۳۱۰ در شهر سنندج متولد شد. پدرش محمدابراهیم که خود به موسیقی علاقمند بود، پس از طی دوران تحصیلات ابتدایی فرزند خود، وی را در سال ۱۳۲۵ به مدرسه موزيك نظام برد و نام او را در آن مدرسه جهت آموزش و فراگیری موسیقی ثبت کرد. با استعداد و قریحه ذاتی که حسن در فراگیری نت و موسیقی داشت بیش از سه سال از آموختن خود را پشت سر نگذاشته بود که در سال ۱۳۲۸ فعالیت های هنری خود را با رادیو ارومیه آغاز و در برنامه ارتش شرکت و تا سال ۱۳۳۴ ادامه می دهد. وی از سال ۱۳۳۵ دوباره به سنندج نقل مکان می کند و با رادیوی این شهرستان همکاری خود را شروع و تا سال ۱۳۳۷ ادامه می دهد. اواسط سال ۳۷ به تهران می آید و از آن تاریخ به بعد به طور مداوم با رادیو، تلویزیون، فرهنگ و هنر وقت در ارتباط بوده و همکاری نموده است.
 وی برای بالا بردن هر چه بیشتر دانش و علم موسیقی خود، در تهران از وجود استادان بزرگ موسیقی مثل: هوشنگ استوار، غلامحسین قریب، ناصحی و لوئیجی پازاناری بهره های فراوانی برد و همین آموخته ها، وی را در آموزش و تربیت شاگردان بسیار ، یاری داد به طوری که تنی چند از شاگردانش به استادی و آموزش دسته های موزيك نظام ارتش رسیدند.
حسن یوسف زمانی با اکثر خوانندگان رادیو تلویزیون همکاری داشته و برای آنان آهنگ های زیادی ساخته و سالها علاوه بر رهبری ارکستر و آهنگسازی، عضو شورای موسیقی رادیو می باشد. از آثار خوب و با ارزش وی می توان از : «گلبانگ»، «اشك مهتاب»، «بنالیم»، «یه روز میام سر اغت»، «کولی باران»، «راز و نیاز»، «پژواك»، «رها بر چکاد»، «گل گشت» نام برد.
منبع: نصیری فر، حبیب الله (1383). مردان موسیقی سنتی و نوین ایران، موسسه انتشارات نگاه، ج.1، چاپ هفتم، ص. 153 – 154.
……

انوشیروان روحانی (زاده ۱ مرداد ۱۳۱۸ در رشت)، آهنگساز و نوازندهٔ ارگ و پیانو و آکاردئون اهل ایران

انوشیروان روحانی به سال ۱۳۱۸ در شهر پر طراوت و سرسبز رشت عروس شهرهای استان گیلان دیده به جهان گشود. پدرش رضا روحانی مهندس کشاورزی، در استان گیلان بود که در کار نواختن ویولون و سرودن شعر نیز تجربیات زیادی داشت. او از لحظه تولد فرزندش «انوش» وی را تحت مراقبت های خود قرار داد و هر وقت که ساز را به دست می گرفت آهنگ ملایم و مشهور «لالایی» را برای او در کنار گهواره اش می نواخت و در واقع می توان گفت که روحانی از زمان شیرخوارگی گوشش با نوای موسیقی آشنا می شود.
مهندس روحانی برای فرزندان دیگر خود، به نام های: اردشیر، شهداد، شهریار روحانی نیز علاوه بر این که پدری مهربان و دلسوز، معلمی سخت گیر نیز بود به طوری که زحماتش به ثمر رسید و این فرزندانش نیز هر کدام در موسیقی پیشرفت های شایان توجهی نمودند، اردشیر معلم پیانو است که یکی از آهنگهایش آرم صبح رادیو «سلام صبح بخیر» می با شد. شهداد آهنگساز و رهبر ارکستر سمفونیک یکی از کشورهای خارج که بیشتر آهنگ های «انوش» را وی تنظیم و با هم اجرا می کردند و شهریار روحانی که فارغ التحصیل مدرسه موسیقی «وین» می باشد و یکی از چهره های خوب موسیقی نوین ایران می باشد.
پس از دو سال که مدت ماموریت پدر “انوش” به پایان می رسد به اتفاق خانواده به تهران می آید و در سه سالگی به جای اسباب بازی، يك “ارگ” بادی دستی برای او خرید و او که در آن هنگام بیش از ۳ سال نداشت سرگرم نواختن ساز می شود سپس با راهنمایی های پدر، و تداوم در راه فراگیری موسیقی آنقدر پیشرفت می کند که در سن شش سالگی در “جامعه باربد” که به سرپرستی شادروان اسماعیل مهرتاش اداره می شد برنامه هایی اجرا می کند که مورد لطف و تشویق این استاد عالیقدر و مدعوین قرار می گیرد.
انوشیروان روحانی در سن ۷ سالگی با راهنمایی های پدر، با خط “نت” آشنا میشود و در همین اوقات وارد هنرستان موسیقی شده و جواد معروفی استاد ایران، تعلیم وی را به عهده می گیرد. انوشیروان از این تاریخ به بعد مدارج را به سرعت طی نموده و با آشنایی که پدر وی با آقای عباس شاپوری داشت به سوی رادیو کشانده و راه یافت و در ارکستر شاپوری برنامه هایی اجرا می کند و به طوری که همگان می دانند در اولین جلسه یی که «انوش کوچولو» را جهت اجرای برنامه یی به رادیو می برند به علت کوچکی و کوتاهی قد و قامتش، آقای صبحی ایشان را به روی صندلی گذاشته تا نوای سازش به میکروفن نزديك شود.
انوشیران روحانی از سن یازده سالگی عضو روزمزد رادیو می شود و در سن هجده سالگی در کنسرواتوار پاریس مشغول تحصیل و از این مرکز فارغ التحصیل می گردد و اولین آهنگی که می سازد و در رادیو اجرا می شود «اسرار ساز» نام داشت که پوران می خواند. انوشیروان روحانی پیش از ۲۵ سال نداشت که عضو شورای موسیقی رادیو ایران می شود و تا آخر که فعالیت در آن سازمان را داشت، این سمت را عهده دار بود. وی از اوایل برنامه «گلها»، با این برنامه همکاری فراوان داشت و رهبری ارکستر شماره ۸ به عهده ایشان بود.
انوشیروان روحانی یکی از آهنگسازان خوب معاصر است که بیش از دویست آهنگ متنوع و جالب ساخت که اکثر آنها از معروف ترین آهنگهای زمان خود بود. روحانی در آهنگسازی ویژه فیلم و سینما نیز دارای آثار معروف و ارزنده یی می باشد. وی از پانزده سالگی چند کلاس موسیقی جهت تدریس تاسیس نموده و در آن کلاس ها به تدریس و تعلیم «آکوردئون و ارگ» می پردازد و اولین بار در سال ۱۳۴۶ توسط وی «ارگ» به ایران می آید و شناسانده می شود. از میان آهنگ های ایشان مردم بیشتر به آهنگ «سلطان قلبها» و «گل سنگ» و «تولدت مبارك» علاقمندند که آهنگ «تولدت مبارك» مانند آهنگ جاودانی و خاطره برانگیز «مبارکباد» که در همه جشن های عروسی مردم این مرز و بوم خوانده شده و می شود، این آهنگ نیز دارای شهرت و محبوبیت خاصی است که در تمام جشن های تولد فرزندان این آب و خاك خوانده می شود و به صورت آهنگی همگانی در آمد. روحانی کنسرت های فراوانی به نفع مؤسسات خیریه و فرهنگی: بیمارستانهای معلولین، مسلولین، انجمنهای خیریه تهران و شهرستانها بر پا کرد و برای شناساندن موسیقی اصیل و ملی ایران مسافرت متعددی به کشورهای آلمان، فرانسه، انگلستان، ژاپن، آمریکا، تایلند، هند، اتریش، افغانستان و لبنان در چهارچوب مسائل فرهنگی، هنری نموده و خدمات وی به موسیقی کشور قابل تقدیر است. انوشیروان روحانی، علاوه بر استعداد خاص خود در فراگیری موسیقی، در ورزش نیز از استعدادی ویژه برخوردار و به فن کوهنوردی، اسکی روی آب، قایقرانی، خلبانی وارد و به امور فنی آن نیز تخصص کلی دارد. انوشیروان روحانی در سال ۱۳۴۰ با خانم گیتی دریابیگی ازدواج نمود که ثمره این ازدواج دو دختر و يك پسر می باشند. دختران وی با پیانو و نواختن آن آشنایی کامل دارند و معلم پیانو نیز می باشند و پسرش رضا که وی نیز با پیانو و موسیقی الفتی دیرینه داشته و می رود که اگر بدین منوال پیش رود به پای استاد و پدر هنرمندش برسد.
منبع: نصیری فر، حبیب الله (1383). مردان موسیقی سنتی و نوین ایران، انتشارات نگاه، ج.1، چاپ هفتم، ص.139 – 142.
Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.