چهارشنبه 21 اسفند 1398 مصادف با سال روز تولد فرهاد فخرالدینی (موسیقی‌دان، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ایران)

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

فرهاد فخرالدینی (زاده ۲۱ اسفند ۱۳۱۶ در تبریز) موسیقی‌دان، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ایران 

متولد ۱۳۱۶ در تبریز. موسیقی را با نواختن ویلن آغاز کرد و از سال 1336 تحت تعلیم ابوالحسن صبا قرار گرفت. پس از درگذشت صبا در آذر ماه همان سال، آموختن موسیقی ایرانی را نزد علی تجویدی ادامه داد و پس از دو سال ردیف او را به پایان برد. سپس وارد دوره عالی هنرستان موسیقی ملی شد که در آن زمان ویژه رشته موزیکولوژی بود. در این دوره از تعلیمات مهدی برکشلی (تجزیه و تحلیل موسیقی ایرانی)، امانوئل ملیک اصلانیان (تجزیه و تحلیل موسیقی غرب)، زاون هاکوپیان، مهدی فروغ، خاچی خاچی و… بهره جست و در سال ۱۳۴۴ تحصیلات خود را به پایان برد.
فرهاد فخرالدینی از سال ۱۳۴۲ به دعوت حسین دهلوی (رییس وقت هنرستان موسیقی ملی) به تدریس هماهنگی، فرم در موسیقی ایرانی، تلفیق شعر و موسیقی و… در هنرستان و هنرکده موسیقی ملی پرداخت و از سال ۴۴ فعالیت خود را در رادیو به عنوان نوازنده، آهنگساز، سرپرست ارکستر، عضو شورای موسیقی و… آغاز نمود و از ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۸ رهبر ارکستر رادیو و تلویزیون ملی ایران بود، کار با آهنگسازان دیگر به ویژه احمد پژمان نیز موجب کسب معلومات بیشتری برای او شد، وی ضمن برنامه های متعدد در ایران کنسرت هایی را نیز در سال ۱۳۷۰ با ارکستر سمفونیک رادیو و تلویزیون باکو در جمهوری آذربایجان به اجرا در آورد.
فخرالدینی ضمن آفرینش آثار گوناگون بر مبنای موسیقی ایرانی برای ارکستر و … همواره به پژوهش و مطالعه در موسیقی قدیم ایران نیز اشتغال داشته و مقالاتی نیز در این زمینه از او انتشار یافته است. وی در زمینه بهره جستن از تکنیکهای چند صدایی برای آهنگسازی بر اساس موسیقی ایرانی چنین می گوید: باید اذعان داشت که هنوز موسیقی ایرانی قواعد تدوین یافته ای برای چند صدایی شدن ندارد و آهنگسازان تحصیل کرده ایرانی از قواعد موسیقی پولیفونیک غربی برای چند صدایی کردن موسیقی ایرانی استفاده می کنند. بدیهی است استفاده از این قواعد بین المللی نیز مستلزم آن است که آهنگساز از موسیقی ایرانی شناخت صحیحی داشته باشد و آن را به خوبی درک کند. مهمترین شناخت از موسیقی ایرانی در این زمینه آگاهی به مقامهای موسیقی ایرانی است و یک آهنگساز حداقل بایستی موقعیت و نقش یا فونکسیون درجات گامهای مقامهای ایرانی را به خوبی بشناسد و با توجه به این شناخت و با احاطه بر معلومات و دانش لازم در زمینه موسیقی پولیفونیک که در برگیرنده رشته های علمی موسیقی مانند هارمونی کنترپوان، ارکستراسیون و… است به چند صدایی کردن موسیقی ایرانی مبادرت ورزد در غیر این صورت نتیجه کار مطلوب نخواهد بود.
منبع:
اکبرزاده، پژمان (1380). موسیقی دانان ایرانی، نوید شیراز، ج.1، ص. 114 115.
(برای مطالعه بیشتر به کتاب مردان موسیقی سنتی و نوین ایران نوشته حبیب الله نصیری فر جلد اول صفحه 193 مراجعه شود).
 
Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.