چهارشنبه 7 اسفند 1398 مصادف با سال روز تولد هوشنگ کامکار (آهنگساز)

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

هوشنگ کامکار (زاده 7 اسفند ۱۳۲۵ در سنندج)، آهنگ‌ساز اهل ایران 

متولد ۱۳۲۵ در سنندج. وی نزد پدرش، حسن کامکار که از هنرمندان بنام موسیقی کردستان بود با نواختن سنتور و ویلن آشنا شد و از سال ۱۳۴۷ پس از عزیمت به تهران، در کلاسهای شبانه هنرستان نزد والوديا تارخانیان تعلیم ویلن دید. چندی بعد به سنندج بازگشت و مدت دو سال کارشناس موسیقی فرهنگ و هنر بود. در سال ۱۳۵۰ وارد دانشکده هنرهای زیبا شد و پس از چهار سال با رتبه نخست تحصیلات خود را در رشته آهنگسازی به پایان برد. سپس با دریافت بورس حدود یک سال در کنسرواتوار سانتاچچیلیا، رم (ایتالیا) فراگیری فوگ و کنترپوان را ادامه داد. در سال ۱۳۵۵ رهسپار آمریکا شد و با دو سال تحصیل در دانشگاه سانفرانسیسکو به اخذ فوق لیسانس در رشته تاریخ موسیقی نایل آمد.
هوشنگ کامکار در اسفند ماه ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و در دانشگاه فارابی، گروه موسیقی دانشکده هنرهای زیبا (دانشگاه تهران) و هنرستان به تدریس پرداخت. فعالیتهای آموزشی او پس از انقلاب فرهنگی و حذف رشته موسیقی از برنامه دانشگاهها معوق ماند، تا سال ۱۳۷۱ و گشایش دانشگاه هنر که پس از آن به تدریس فرم و آنالیز، دیکته موسیقی، تاریخ موسیقی کلاسیک و … در دانشگاه مذکور پرداخت.
کامکار در سال ۱۳۷۲ به اتفاق بهروز غریب پور، ارکستر سمفونیک فرهنگسرای بهمن را تشکیل داد و مدیریت هنری آن را نیز به عهده گرفت. کنسرت های گوناگونی با این ارکستر با رهبرانی چون: توماس کریستین داوید، منوچهر صهبایی و… در تهران برگزار گردید. کامکار از سال ۱۳6۷ تا کنون مدیر هنری گروه موسیقی کامکارهاست که در این مدت برنامه های متعددی از این گروه در تهران، شهرستانها و همچنین جشنواره های موسیقی اروپا و… به اجرا در آمده است.
از هوشنگ کامکار آثاری گونه گون، به ویژه، کارهای ارکسترال بر مبنای موسیقی ایرانی انتشار یافته است. جزئیات بیشتر درباره این آثار و سبک و هدف وی در آهنگسازی، از خود او: «سبک کار من عبارت است از بهره گیری از کلیه تکنیکها و فنون آهنگسازی و ارکستراسیون موسیقی کلاسیک غرب و تلفیق مناسب آن با عوامل و ویژگیهای موسیقی ایران، اعم از سنتی، فولکلوریک و دیگر انواع به شیوه ای نو. این تلفیق به گونه ای است که کلیه تکنیک ها، حتی عوامل موسیقی قرن بیستم نیز در خدمت بیان هویت ملی آهنگساز قرار می گیرد نه اینکه بر آن تسلط یابد، به گونه ای که در جامعه شنونده داشته باشد و در عین حال حاوی نکات فنی و علمی باشد. آهنگسازان این سبک می توانند برای بیان احساسات ملی خود از قواعد خشک و مرسوم در موسیقی غربی سرپیچی کرده و آنچه را که مناسب ملودیهای مدال و سنتی ایران است بنویسند. علاوه بر اینها با ترکیب سازهای ایرانی و کلاسیک، ارکستراسیون نیز متنوع تر خواهد شد و می توان با این هماهنگی در زمینه استفاده از عوامل موسیقایی و رنگ سازهای جدیدتر به دستاوردهای تازه ای در موسیقی جهانی برسیم. باید با کار کردن و نوشتن آثاری متفاوت در این راه به شیوه به کارگیری پولیفونی مدونی دست یافت. اکنون هر آهنگسازی بنابر تجربه خود تکنیک پولیفونی را مورد استفاده قرار می دهد ولی باید توجه داشت که قالب ملودی های ایرانی با ملودی های غرب تفاوت دارد، لذا هارمونی و شیوه کنترپوان نویسی آنها هم باید تفاوت داشته باشد و از ویژگیهای ملودی های ایرانی پیروی نماید. اگر زیاد سنت گرا نباشیم به نظر من از هر تکنیکی در موسیقی کلاسیک و معاصر غرب می توان در جهت بیان احساسات ملی و به خدمت گرفتن آنها بهره برد البته واضح است که کاراکتر موسیقی ایرانی به شیوه ای که مورد نظر عامه است را نمی توان حفظ کرد ولی فضای آن را می توان با بهره جستن از تم ها، موتیفها و دیگر عوامل حفظ نمود. آهنگسازان ایرانی که در این زمینه کار میکنند دو راه دارند. نخست اینکه به عنوان یک آهنگساز ایرانی، موسیقی این سرزمین را در سطح جهانی به عنوان اثری ایرانی معرفی نمایند یا اینکه کاملا در زمینه موسیقی کلاسیک جهانی کار کنند که در این صورت تداوم دهنده آثار آهنگسازان مدرن و آوانگار قرن بیستم خواهند بود و باید با اشتكها وزنها، کاولها و… مقایسه شوند که مسلما جایگاهی نخواهند داشت… باید افزود ردیف موسیقی ایران گنجینه ای است که می تواند مورد استفاده آهنگسازان باشد و در جای خود ارزش دارد. باید به طور جدی از آن محافظت شود ولی در کنار آن موسیقی های دیگری نیز وجود دارند که آنها هم ارزشمند هستند و باید راه خود را ادامه دهند. یک ردیف دان نباید راه خلاقیت یک نوازنده را در ایجاد سونوریته های جدید، کشف تکنیک های اجرایی تازه و… سد کند و بالعکس. همیشه باید انواع موسیقی را در سبک و نوع خود مورد بررسی و ارزیابی قرار داد. برای مثال اثری که برای ارکستر سمفونیک با استفاده از تم ها و سازهای ایرانی نوشته شده را نباید تنها با اجرای سنتور به شیوه سنتی مقایسه نمود.)
آثار:
– آهنگهایی برای سازهای ایرانی و آواز: فغان بربط، نوای آشنایی، چند قطعه کردی….
 – برای ارکستر سمفونیک و سازهای ایرانی: کنسرتینو برای تار و ارکستر، سراندازان…
– برای ارکستر سمفونیک، سازهای ایرانی، آواز و گروه کر: به یاد حافظ، در گلستانه، سماع مجلسیان، شباهنگام و…
– پوئم سمفونیک کردی (برای آواز گروهی و ارکستر سمفونیک).
– موسیقی فیلم مستند «پل آزادی» کارگردان: مهدی مدنی.
۔ تنظیم موسیقی نمایش «بینوایان» کارگردان: بهروز غریب پور (اجرا: 1375)
– نگارش کتاب: موسیقی کلاسیک، رمانتیک.
– برگردان: اصول ارکستراسیون (از ریمسکی کرساکف) فوگ و انواسيون (جان ورال)، کنترپوان مدال (بویدن)، هارمونی قرن بیستم (پرسی کتی)، تکنیک ارکستراسیون (کنت کنان).
منبع:
اکبرزاده، پژمان (1380)، موسیقی دانان ایرانی، انتشارات نوید شیراز، ص. 118 119.
Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.