یکشنبه 20 بهمن سال 1398 مصادف با سال روز تولد مجید نجاحی (نوازنده سنتور ایرانی)

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

مجید نجاحی (زاده ۱۳۱۳ تهران – درگذشته ۲۱ مرداد ۱۳۹۵) نوازنده سنتور ایرانی

هر روز صدای سازی ظریف، همراه با آوازی دلچسب و گیرا به گوش همسایه ها می رسید و همه را بی اختیار به سوی خود می کشید ولی بیش از همه طفلی مجذوب این نواها میشد که دست از شیطنت ها و بازی گوشی های دوران خاص کودکی خود می کشید و به سوی آن می شتافت و به منزل صاحب آواز و نوازنده ساز که آقای عبدالعلی وزیری بود می رفت و این طفل نیز مجید نجاحی بود که ساعت ها در آستانه در اتاق می ایستاد و به آوای آن هنرمند فقید گوش فرا میداد و کشش و روی آوری وی به موسیقی ایرانی از همین دوران بچگی پایه ریزی شد.

مجید نجاحی در بهمن ماه ۱۳۱۳ در تهران، در یکی از کوچه های اطراف میدان بهارستان دیده به جهان گشود و پس از طی دوره تحصیل ابتدایی در مدرسه پروانه، برای ادامه تحصیل و طی دوره متوسطه، در دبیرستان علمیه ثبت نام کرد. پس از پایان دوره متوسطه، برای خدمت وظیفه به دانشکده افسری احتیاط رفت و با درجه ستوانی خدمت مقدس سربازی را به پایان رساند، سپس در بانك تهران استخدام شد و بعد به اداره برق تهران منتقل می شود و پس از طی دوران مراحل مختلف سنوات خدمت، رئیس اداره خدمات عمومی برق شمیران می شود و در سال ۱۳۶۰ به افتخار بازنشستگی نائل می گردد.

مجید نجاحی می گوید: «سالها منزل ما در بهارستان بود ولی چند سالی که گذشت ما برای سکونت به دروازه شمیران آمدیم، از حسن تصادف، در همسایگی منزل جدید ما یکی از نوازندگان بسیار خوب سنتور که از تکنوازان آن زمان رادیو بود زندگی می کرد که آن شخص آقای محسن بی آزار بود و من با برادر وی هم سن و سال بودم و آشنا شدم و به منزل همدیگر می رفتیم و همین آمد و شدها بود که من با شکل و قیافه سنتور و طرز نواختن آن آشنایی ابتدایی پیدا کردم، مدت دو سال گذشت و من با توجه به علاقه شدیدی که به موسیقی داشتم جرأت نمی کردم که به پدرم بگویم بك سنتور بخرد. ناچارا به نجار سر کوچه که مردی هنرمند و با ذوق بود گفتم يك سنتور برای من بسازد و وي يك سنتور کوچک که به اندازه يك وجب در چهار انگشت بود در مقابل دریافت مبلغی کم برایم ساخت و من با تکه سیم هایی که آقای محسن بی آزار در اخیتارم گذاشت سیم ها را روی سنتور بستم و مدت یکسال نزد خود شروع به نواختن از طریق گوش دادن به رادیو کردم، در این زمان پدرم که عشق و علاقه بی حد مرا به موسیقی دید، برایم بك سنتور بزرگ و معمولی به مبلغ ۱۷ تومان خریداری کرد و من از این تاریخ رسما با نواختن این ساز آشنایی پیدا کردم.

پس از پنج سال نواختن این ساز، با آقای استاد حسین قوامی آشنا شدم و این هنرمند بزرگ در و پنجره دیگری را به رویم گشود و پس از چندی ایشان موجب آشنایی من با استاد احمد عبادی و استاد مرتضی خان محجوبی و دکتر نورعلی خان برومند و استاد حسین تهرانی و استادان دیگری شد که من توانستم از وجود این اساتید بهره ها بگیرم و شدیدا تحت تأثیر نوازندگی استاد محجوبی قرار گرفتم و سعی کردم تا آنجا که ممکن است خود را به آن مرد بزرگ نزديك كنم و بیشتر از هنر ارزنده و سبک و سیاق نوازندگیش استفاده نمایم و او هم با وارستگی تمام مرا تحت تعلیم قرارداد و من توانستم با ردیفها و گوشه ها و دستگاههای موسیقی ایران آشنا شوم و بعد با مطالعه و پیگیری و آشنایی با موسیقی علمی به تکمیل نوازندگی سنتور پرداختم و اکنون که بیش از چهل سال از زمان شروع فراگیری من می گذرد هنوز دست از مطالعه و تحقیق برنداشته ام».

مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت مرحوم داود پیرنیا برای شرکت در برنامه گلها می رود و نحوه دعوت پیرنیا از وی چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی وزیری مهمان بود و منزل وی سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله از او برای اجرای برنامه دعوت می کند و پس از امتحانی که توسط چند استاد از او می شود در گلهای شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی وزیری شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. و پس از این برنامه بود که در گلهای گوناگون پیرنیا همراه با خوانندگانی چون: حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمودی خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گلها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته از جمله: تکنوازی سنتور و برنامه تکنوازان و چند سالی هم به اتفاق مهندس همایون خرم برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو ( F . M) اجرا می کرد. وی برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران، به خصوص سنتور که يك ساز ملی و باستانی است مسافرت های فراوانی به کشورهای: آلمان، آمریکا، انگلستان، ایتالیا، ترکیه، افغانستان، بحرین و کویت نموده. نجاحی عقیده دارد: «هنر مطاعی نیست که آن را بتوان فروخت و اصولا روی کار هنری نمی شود قیمت تعیین کرد و آن را بها داد و با پول معاوضه کرد، يك کار هنری ارزش معنوی دارد و به همین دلیل در مورد خودم، قاطعانه می گویم که تنها درآمد مادی من در طول ۴۰ سال نوازندگی، منحصرا از کار هنری و نوازندگی فقط حقوق رادیو بوده است».

منبع: نصیری فر، حبیب الله ((1383). مردان موسیقی سنتی و نوین ایران. نگاه، ج.1. چاپ هفتم، ص. 316 319.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.